Jordan Peterson

How do we know that any one way is better than any other way?

“That’s a good question. The postmodern answer was, ‘we can’t.’ That’s not a good answer, because you drown in chaos under those circumstances. You can’t make sense of anything, and that’s not good, because it’s not neutral to not make sense of things. It’s very anxiety-provoking and depressing. If things are so chaotic that you can’t get a handle on them, your body defaults into emergency preparation mode. Your heart rate goes up, and your immune system stops working. You burn yourself out; you age rapidly because you’re surrounded by nothing you can control. That’s an existential crisis. It’s anxiety-provoking and depressing—very hard on people. Even more than that, it turns out that the way we’re constructed neurophysiologically is that we don’t experience any positive emotion unless we have an aim and we can see ourselves progressing towards that aim.

It isn’t precisely attaining the aim that makes us happy—as you all know if you’ve ever attained anything. As soon as you attain it, the whole little game ends, and you have to come up with another game. So it’s Sisyphus, and that’s ok. But it does show that the attainment can’t be the thing that drives you, because it collapses the game. That’s what happens when you graduate from university. It’s like, you’re king of the mountain for one day, then you’re like serf at Starbucks for the next five years.

Human beings are weird creatures: we’re much more activated by having an aim and moving towards it than we are by attaining it. What that means is that you have to have an aim, and that means you have to have an interpretation. It also means that the nobler the aim, the better your life. That’s a really interesting thing to know, because you’ve heard, ever since you were tiny, that you should act like a good person—you shouldn’t lie, for example. You might think, ‘well, why should I act like a good person? Why not lie?’ Even a three-year-old can ask that question—because smart kids learn to lie earlier, by the way—and they think, ‘why not twist the fabric of reality, so that it serves my specific, short-term needs?’ That’s a great question. Why not do that? Why act morally if you can get away with something, and it brings you closer to something you want? Well, why not do it? These are good questions. It’s not self-evident.

It seems, to me, tied into what I just mentioned. You destabilize yourself and things become chaotic, and that’s not good. If you do not have a noble aim, you have nothing but shallow trivial pleasures, and they don’t sustain you. That’s not good, because life is difficult. There’s so much suffering and complexity. It ends, everyone dies, and it’s painful. Without a noble aim, how can you withstand any of that? You can’t; you become desperate. Things go from bad to worse very rapidly, when you become desperate. And so there’s the idea of the noble aim, and it’s something that’s necessary. It’s the bread that people cannot live without. It’s not mystical bread: it’s the noble aim. And what is that? It was encapsulated, in part, in the story of Marduk: it’s to pay attention, speak properly, confront chaos, and to make a better world. It’s something like that. That’s enough of a noble aim so that you can stand up without cringing at the very thought of your own existence—so that you can do something that’s worthwhile, to justify your wretched position on the planet.” – Jordan B Peterson – Biblical Series I: Introduction to the Idea of God

Source: VideoTranscript

Parent or Friend

“The neglect and mistreatment that is part and parcel of poorly structured or even entirely absent disciplinary approaches can be deliberate—motivated by explicit, conscious (if misguided) parental motives. But more often than not, modern parents are simply paralyzed by the fear that they will no longer be liked or even loved by their children if they chastise them for any reason. They want their children’s friendship above all, and are willing to sacrifice respect to get it. This is not good. A child will have many friends, but only two parents—if that—and parents are more, not less, than friends. Friends have very limited authority to correct. Every parent therefore needs to learn to tolerate the momentary anger or even hatred directed towards them by their children, after necessary corrective action has been taken, as the capacity of children to perceive or care about long-term consequences is very limited. Parents are the arbiters of society. They teach children how to behave so that other people will be able to interact meaningfully and productively with them.

It is an act of responsibility to discipline a child. It is not anger at misbehavior. It is not revenge for a misdeed. It is instead a careful combination of mercy and long-term judgment. Proper discipline requires effort—indeed, is virtually synonymous with effort. It is difficult to pay careful attention to children. It is difficult to figure out what is wrong and what is right and why. It is difficult to formulate just and compassionate strategies of discipline, and to negotiate their application with others deeply involved in a child’s care. Because of this combination of responsibility and difficulty, any suggestion that all constraints placed on children are damaging can be perversely welcome. Such a notion, once accepted, allows adults who should know better to abandon their duty to serve as agents of enculturation and pretend that doing so is good for children. It’s a deep and pernicious act of self-deception. It’s lazy, cruel and inexcusable. And our proclivity to rationalize does not end there.

We assume that rules will irremediably inhibit what would otherwise be the boundless and intrinsic creativity of our children, even though the scientific literature clearly indicates, first, that creativity beyond the trivial is shockingly rare96 and, second, that strict limitations facilitate rather than inhibit creative achievement. Belief in the purely destructive element of rules and structure is frequently conjoined with the idea that children will make good choices about when to sleep and what to eat, if their perfect natures are merely allowed to manifest themselves. These are equally ungrounded assumptions. Children are perfectly capable of attempting to subsist on hot dogs, chicken fingers and Froot Loops if doing so will attract attention, provide power, or shield them from trying anything new. Instead of going to bed wisely and peacefully, children will fight night-time unconsciousness until they are staggered by fatigue. They are also perfectly willing to provoke adults, while exploring the complex contours of the social environment, just like juvenile chimps harassing the adults in their troupes. Observing the consequences of teasing and taunting enables chimp and child alike to discover the limits of what might otherwise be a too-unstructured and terrifying freedom. Such limits, when discovered, provide security, even if their detection causes momentary disappointment or frustration.
Read more

There are no shortcuts.

“Hoe jezelf immuun te maken voor een totalitaire mindset

Er zijn wereldwijd niet veel mensen, misschien een paar historici, psychologen en andere wetenschappers, die begrijpen en willen toegeven dat elk mens, waaronder zijzelf, een bewaker in een vernietigingskamp kan worden. Dit is een heel ongezellig begin van een column (dat al begon met de titel), maar dan is die zin maar uit de weg, als een schelle schoolbel op de vroege morgen.

Precies tot die conclusie kwam men in de afgelopen eeuw, soms pas na vijftien jaar lang non-stop nadenken en lezen (Solzhenitsyn, Dostojewski, Arendt, Huxley, Orwell): hoe was het mogelijk dat mensen elkaar -op zulke schaal- konden uitroeien en er zelfs van konden genieten?! Want normale mensen waren het, die bijvoorbeeld gevangenen met zware zakken vol zout heen en weer over het terrein van Auschwitz lieten lopen, nadat ze al uitgedroogd, oververhit en geestelijk kapot de treinen uit waren gekomen. Die aanblik was blijkbaar nog niet genoeg voor ze, de vernedering moest er nog overheen, net zo lang tot er geen waardigheid of sprankje hoop meer over was. Resentment of being, is de benaming hiervoor.

In het gezicht stompen
Nu iedereen in Amerika 1984 van George Orwell aan het herlezen is, is de totalitaire mindset (zoals die tot wasdom kwam onder Stalin, Hitler, Mao) weer terug van weggeweest, als ‘optie’. Veel mensen vragen zich af waar we op afkoersen, misschien wel dáárop, en dat is begrijpelijk. Anderen verdiepen zich minder en weten het zeker: Trump en de nazi’s die hem steunen verdienen het ‘in hun gezicht gestompt te worden’, zoals David Harbour, een Hollywoodacteur, onder luid applaus – in het bijzijn van kinderen- vanaf een podium scandeerde. “Yeeeeah!”, riep de zaal. Paul Verhoeven zei het ook bij DWDD: ‘Trump is Hitler’.

In de twee weken vanaf de inauguratie van de Amerikaanse president werden er op twitter 12.000 oproepen gedaan om hem te vermoorden. Een Iers tijdschrift, Village, had op de voorpagina het beeld van een schietschijf op het hoofd van Trump, met daaronder ‘Why Not’. Ook Duitse krant Die Zeit stelde een moord in het Witte Huis voor. Er worden inmiddels willekeurig mensen in elkaar geslagen, rechts-conservatieve denkers en artiesten worden geweerd uit universiteiten en andere publieke ruimtes, en op internet is met veel mankracht een hetze gaande tegen hate speech, rechtse hate speech wel te verstaan.

Read more

Wake up!

“Het is een epidemie in Nederland aan het worden, het publieke debat is er compleet door verziekt, als het überhaupt nog bestaat, en het eist steeds meer slachtoffers. Bijvoorbeeld onder millennials, die ‘de maakbare werkelijkheid’ en kreten als ‘biologie is een sociaal construct’ (allebei gaslights overigens) slikken voor zoete koek. Niet snappende dat zij het in ieder geval niet zullen zijn die hier de werkelijkheid gaan ‘maken’. Of zoals professor en strijder van het vrije woord Jordan Peterson tegen een zaal vol Social Justice Warriors (SJW’ers) in Toronto zei – terwijl ze hem monddood wilden maken: “You will be next. Just saying.” Ik denk dan aan de Twinkels van deze wereld, jonge vrouwen die zich gebrainwasht overgeven aan de buitenwereld, without a fight. Het is treurig.

Stuk rood vlees
Kun je het ze kwalijk nemen? Een fervent gaslighter, zoals Jeroen Pauw gisteravond weer bleek te zijn, presenteert zichzelf altijd als rechtschapen en fatsoenlijk (‘een beetje bad boy maar ach, vrouwen verslinden is mijn enige zonde’) en wisselt strengheid en doortastendheid af met kalmte. De vermomming is er om de gaslight te laten slagen. “We gaan beginnen”, zegt hij dan altijd. En ik denk dan, ja dat weet ik. Het is goed te zien, als je het wilt zien, hoe Pauw -altijd- bepaalde mensen stress aanwrijft door hun ervaringen te bagatelliseren, te ontkennen en in een ander daglicht te plaatsen. Het is naïef te denken dat hij daar geen speciale reden voor heeft of dat hij slechts ‘kritisch ondervraagt’. Wie bij hem niet goed op eieren kan lopen, wordt ontgoocheld en beduusd, als een stuk rood vlees gevoerd aan de andere gasten die met hem of haar mogen doen wat ze willen. En dat gaat vaak op dezelfde voet verder. In de NPO dog-eat-dog sfeer wil immers iedereen graag aan de goeie kant van de streep blijven staan.

De gaslighter heeft bijna altijd succes en houdt altijd schone handen omdat er een spanning wordt opgebouwd waar hij onmiddellijk van profiteert (op tv is ontregeling ook zo gedaan) en er tegelijkertijd niet rechtstreeks op kan worden gepakt. Het waarom is niet zo ingewikkeld. Narcisten gaslighten en mensen in narcistische systemen gaslighten, met een vanzelfsprekendheid zoals water stroomt en bomen hun bladeren laten vallen. Gewoon omdat het moet. Als ze het niet doen, dan betekent dat dat zij, of het systeem waarvan ze afhankelijk zijn, ophouden te bestaan. Zo kwetsbaar zijn ze, maar zoveel macht nemen ze, om van anderen hun goedgelovigheid en empathie te kunnen leven.” Sietske Bergsma

Lees meer: gaslighting en secondary gaslighting is dagelijkse kost als je het eenmaal ziet
en in onze door gaslighting verlichte maatschappij wordt iedereen langzaam gek


A.H. Almaas
Jed McKenna
Ra Uru Hu
Richard Rudd
Wayne Liqourman
Sitara Mittag
Jordan B. Peterson